Dolor 4.
-Zamknij oczy i skup się na tykaniu metronomu. Z każdym jego tykaniem, twoje myśli odchodzą do innego świata, lecz ty zostajesz tam, gdzie czujesz, że trzeba zostać. Oddychaj głęboko. Oddaj się powoli dźwiękom.- Zaczęła, mówić doktor Mishevko spokojnym oraz miarowym tonem. Siedziała praktycznie obok mnie w wygodnym fotelu, natomiast ja leżałem spokojnie na kozetce, całkowicie rozluźniony. Lubiłem terapie połączone z hipnozą, w jaki mnie wprowadzała. Czułem się wtedy taki lekki, płynący w stanie nieważkości. Następnie powoli opadałem i chwilę później znajdowałem się tam, gdzie mnie myśli poprowadziły.
Znowu stałem w moim pokoju. Tym razem jednak, odczuwałem, że nadchodzi kontynuacja moich poprzednich podróży do podświadomości. Ponadto moja sypialnia była zadbana i wysprzątana. Żadnych śladów kurzu, plam, przeżółkłych firanek. Wszystko czyste, schludnie ułożone, leżało na łóżku. Pokój wyglądał tak samo jak wtedy, kiedy go ostatni raz widziałem.
Pamiętam to jakby było wczoraj. Kupiłem dużą butelkę wina, posprzątałem dom i zacząłem pichcić coś w kuchni. Mieli przyjść znajomi z koła biologicznego, żeby wspólnie opijać sukces, jaki otrzymał nasz projekt, związany z rozwojem oraz zapobieganiem schorzeniom kręgosłupa. Kończyłem nakrywać do stołu, kiedy nagle usłyszałem pukanie do drzwi. Było o wiele za wcześnie na gości, więc to raczej ktoś inny. Będąc sam w domu spojrzałem przez wizjer. Więcej nie pamiętam. Później obudziłem się w wielkiej hali, gdzie przywiązani do krzeseł byliśmy badani oraz ludzie w maskach przeliczali nasze zdolności w różne skale.Tak, my. Po za mną, porwanych zostało też kilkudziesięciu innych ludzi. Przerażony, spocony i zapłakany przez dobrą godzinę nie wiedziałem co się dzieje. Słyszałem co jakiś czas odgłosy strzałów. Okazało się, że ludzie stawiający opór, bądź będący nieprzydatni...ginęli z ich rąk. Zacząłem szybko przerzucać oczami i szukać punktu zaczepu, jakiegoś "przejścia" do następnych obrazów. I znalazłem. Mój pierwszy dzień w drużynie.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy ukazała mi się współtwórca naszego projektu, Maria Lestocka moja dobra przyjaciółka. Powiedzieć, że byłem w szoku to powiedzieć nic. Po prostu zamurowało mnie, gdy większość moich przyjaciół z gimnazjalnych oraz licealnych lat okazało się również posiadać moce. No i wtedy naszym pierwszym kapitanem był Patronite. Co prawda sama Maria w międzyczasie jako uzdrowiciel robiła od nas dwa razy więcej i musiała być w kilku miejscach naraz, nie była zbytnio z nim zżyta. Toteż zbytnio nie opowiadaliśmy jej o jego śmierci. To był ciężki dla nas temat. Szczególnie dla Eleonory. On i Sakurako zostali najbardziej zabójczym duetem, jaki mógł powstać. Zżyli się z sobą prawie tak samo jak ja z nią. W zasadzie byliśmy taką super czwórką i nawet, wliczając Draiga. Potrafiliśmy wszystko, od przenoszenia gór, po pokonywanie smoków, gdyby tylko istniały. A z Mary pewnie, smoki połykalibyśmy na śniadanie.
Obraz pierwszego dnia szybko się rozmazał z pozostałymi. Znowu moja sypialnia, schludna i wysprzątana. Tym razem na łóżku siedział on. Białe włosy i maska Haniballa Lectera na twarzy, skórzana kurtka koloru kości słoniowej plus rurki tego samego koloru. Na nogach lśniły mu perłowe lakierki. Najpotworniejszy z nich wszystkich. W rękach trzymał zamknięte na taśmę, tekturowe pudło. Siedział zgarbiony, z głową pochyloną na dół. Słyszeć się dało tylko jego ciche łkanie. Gardziłem tym osobnikiem, czekając na dzień kiedy zamorduję go gołymi rękami. Za wszystko, co mi zrobił. Za wszystko, co mi odebrał.
Odwróciłem wzrok na okno, a kiedy znowu spojrzałem na łóżko, już go nie było. Tylko pudło i dźwięk łkania. Powolnym, ostrożnym krokiem zbliżałem się do łóżka. Z każdym krokiem dźwięki, ściany, sufit, wszystko zaczęło mnie co raz bardziej przytłaczać. W końcu dotarłem. Moment prawdy, czy je otworzyć. Nie, muszę to zrobić. Jeśli mam iść dalej. Szybkim ruchem rozerwałem taśmę, po czym otworzyłem je. Jednakże nie zajrzałem do niego jeszcze. Czyjś głos mi przeszkodził:
-Nienawidzę tego w tobie. Zawsze musisz otwierać rzeczy, nawet jeśli nie są zaadresowane do Ciebie.
-Jeśli nie do mnie to do kogo?- odwróciłem się i spojrzałem prosto w oczy Chrisa. Pamiętam te paczkę doskonale. To w niej były dowody na to kim on jest. Najgorszy moment w moim życiu.
-Do największego błędu w moim życiu.
Chris wyglądał tak jak wtedy kiedy poznaliśmy się pierwszego dnia. Biały tank-top, jasne jeansy i do tego czarne trampki, sięgające do kostek. Na głowie mienił się artystyczny nieład. Oczy, choć lśniły wtedy radością i dzikością, teraz były spokojne, a wręcz puste. Bez blasku. Wzrostem był niższy o pół głowy ode mnie, ale to mu dodawało uroku. Męski kurdupelek.
-Czyli wielce się nie pomyliłeś. Jakby na to nie patrzeć, jestem twoim błędem.
-Jesteś ostatnią rzeczą, o której mógłbym tak pomyśleć. Bardziej chodziło mi o mnie, w dniu kiedy przystąpiłem do Onigari. To jest mój największy błąd.
-Przeszłości nie zmienisz. Przynajmniej nie z umiejętnością grawitacji. Właściwie czemu tu jesteś?
-Nie wiem. Może stałem się w twoim umyśle czymś na zasadzie przewodnika mentalnego. To twój świat. Ty tu decydujesz kogo i co chcesz.
-Zatem chcę prawdy. Co jest ze mną nie tak? Czy jestem chory? Naprawdę odszedłeś?
-Na ten cały wysyp pytań nie dam rady Ci odpowiedzieć. Jednak możesz być pewny dwóch rzeczy: wszystko jest z tobą nie tak...
W tym momencie Chris, a raczej mój obraz podświadomości, złapał oddech i dopowiedział:
-Ale jesteś zdrowy. Tak szybko nie umrzesz.
Niespodziewanie chłopak zniknął, a pokój zaczął się starzeć, po czym niszczyć. Ściany znowu wróciły do zniszczonego pierwostanu, przeżółkłe firanki i zgnilizna. Gdy tak wszystko przeobrażało się wokół mnie, zajrzałem w końcu do pudełka. Jego wnętrze wypełniło robactwo i odcięta ręka. Na środkowym palcu sygnet z strzałą. Znak rozpoznawczy Onigari.
...
Wentylowałem się cały spocony i przerażony po sesji jeszcze dobre kilka minut. Doktor Mishevko, podała mi szklankę wody.
-Jak uspokoisz oddech i napijesz się trochę wody, przejdziemy do opisu zdarzeń.-twardy, nieco oschły głos, przeszył mnie przez chwilę jak strzała. Z nią nie ma pierdolenia w tańcu. Nawet na łożu śmierci wyciągnie z Ciebie wszystko co trzeba. Empatią nie grzeszy.
Po ustabilizowaniu i uspokojeniu swojej osoby, spojrzałem jej prosto w oczy. Jako personel medyczny, okłamywała mnie wraz z innymi. Chciała uwierzyć, że zostanę tu do końca życia jako chory pacjent. Jednak póki co, muszę robić dobrą minę do złej gry. Inaczej nie wydostanę się.
-Już jestem gotowy.
Znowu stałem w moim pokoju. Tym razem jednak, odczuwałem, że nadchodzi kontynuacja moich poprzednich podróży do podświadomości. Ponadto moja sypialnia była zadbana i wysprzątana. Żadnych śladów kurzu, plam, przeżółkłych firanek. Wszystko czyste, schludnie ułożone, leżało na łóżku. Pokój wyglądał tak samo jak wtedy, kiedy go ostatni raz widziałem.
Pamiętam to jakby było wczoraj. Kupiłem dużą butelkę wina, posprzątałem dom i zacząłem pichcić coś w kuchni. Mieli przyjść znajomi z koła biologicznego, żeby wspólnie opijać sukces, jaki otrzymał nasz projekt, związany z rozwojem oraz zapobieganiem schorzeniom kręgosłupa. Kończyłem nakrywać do stołu, kiedy nagle usłyszałem pukanie do drzwi. Było o wiele za wcześnie na gości, więc to raczej ktoś inny. Będąc sam w domu spojrzałem przez wizjer. Więcej nie pamiętam. Później obudziłem się w wielkiej hali, gdzie przywiązani do krzeseł byliśmy badani oraz ludzie w maskach przeliczali nasze zdolności w różne skale.Tak, my. Po za mną, porwanych zostało też kilkudziesięciu innych ludzi. Przerażony, spocony i zapłakany przez dobrą godzinę nie wiedziałem co się dzieje. Słyszałem co jakiś czas odgłosy strzałów. Okazało się, że ludzie stawiający opór, bądź będący nieprzydatni...ginęli z ich rąk. Zacząłem szybko przerzucać oczami i szukać punktu zaczepu, jakiegoś "przejścia" do następnych obrazów. I znalazłem. Mój pierwszy dzień w drużynie.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy ukazała mi się współtwórca naszego projektu, Maria Lestocka moja dobra przyjaciółka. Powiedzieć, że byłem w szoku to powiedzieć nic. Po prostu zamurowało mnie, gdy większość moich przyjaciół z gimnazjalnych oraz licealnych lat okazało się również posiadać moce. No i wtedy naszym pierwszym kapitanem był Patronite. Co prawda sama Maria w międzyczasie jako uzdrowiciel robiła od nas dwa razy więcej i musiała być w kilku miejscach naraz, nie była zbytnio z nim zżyta. Toteż zbytnio nie opowiadaliśmy jej o jego śmierci. To był ciężki dla nas temat. Szczególnie dla Eleonory. On i Sakurako zostali najbardziej zabójczym duetem, jaki mógł powstać. Zżyli się z sobą prawie tak samo jak ja z nią. W zasadzie byliśmy taką super czwórką i nawet, wliczając Draiga. Potrafiliśmy wszystko, od przenoszenia gór, po pokonywanie smoków, gdyby tylko istniały. A z Mary pewnie, smoki połykalibyśmy na śniadanie.
Obraz pierwszego dnia szybko się rozmazał z pozostałymi. Znowu moja sypialnia, schludna i wysprzątana. Tym razem na łóżku siedział on. Białe włosy i maska Haniballa Lectera na twarzy, skórzana kurtka koloru kości słoniowej plus rurki tego samego koloru. Na nogach lśniły mu perłowe lakierki. Najpotworniejszy z nich wszystkich. W rękach trzymał zamknięte na taśmę, tekturowe pudło. Siedział zgarbiony, z głową pochyloną na dół. Słyszeć się dało tylko jego ciche łkanie. Gardziłem tym osobnikiem, czekając na dzień kiedy zamorduję go gołymi rękami. Za wszystko, co mi zrobił. Za wszystko, co mi odebrał.
Odwróciłem wzrok na okno, a kiedy znowu spojrzałem na łóżko, już go nie było. Tylko pudło i dźwięk łkania. Powolnym, ostrożnym krokiem zbliżałem się do łóżka. Z każdym krokiem dźwięki, ściany, sufit, wszystko zaczęło mnie co raz bardziej przytłaczać. W końcu dotarłem. Moment prawdy, czy je otworzyć. Nie, muszę to zrobić. Jeśli mam iść dalej. Szybkim ruchem rozerwałem taśmę, po czym otworzyłem je. Jednakże nie zajrzałem do niego jeszcze. Czyjś głos mi przeszkodził:
-Nienawidzę tego w tobie. Zawsze musisz otwierać rzeczy, nawet jeśli nie są zaadresowane do Ciebie.
-Jeśli nie do mnie to do kogo?- odwróciłem się i spojrzałem prosto w oczy Chrisa. Pamiętam te paczkę doskonale. To w niej były dowody na to kim on jest. Najgorszy moment w moim życiu.
-Do największego błędu w moim życiu.
Chris wyglądał tak jak wtedy kiedy poznaliśmy się pierwszego dnia. Biały tank-top, jasne jeansy i do tego czarne trampki, sięgające do kostek. Na głowie mienił się artystyczny nieład. Oczy, choć lśniły wtedy radością i dzikością, teraz były spokojne, a wręcz puste. Bez blasku. Wzrostem był niższy o pół głowy ode mnie, ale to mu dodawało uroku. Męski kurdupelek.
-Czyli wielce się nie pomyliłeś. Jakby na to nie patrzeć, jestem twoim błędem.
-Jesteś ostatnią rzeczą, o której mógłbym tak pomyśleć. Bardziej chodziło mi o mnie, w dniu kiedy przystąpiłem do Onigari. To jest mój największy błąd.
-Przeszłości nie zmienisz. Przynajmniej nie z umiejętnością grawitacji. Właściwie czemu tu jesteś?
-Nie wiem. Może stałem się w twoim umyśle czymś na zasadzie przewodnika mentalnego. To twój świat. Ty tu decydujesz kogo i co chcesz.
-Zatem chcę prawdy. Co jest ze mną nie tak? Czy jestem chory? Naprawdę odszedłeś?
-Na ten cały wysyp pytań nie dam rady Ci odpowiedzieć. Jednak możesz być pewny dwóch rzeczy: wszystko jest z tobą nie tak...
W tym momencie Chris, a raczej mój obraz podświadomości, złapał oddech i dopowiedział:
-Ale jesteś zdrowy. Tak szybko nie umrzesz.
Niespodziewanie chłopak zniknął, a pokój zaczął się starzeć, po czym niszczyć. Ściany znowu wróciły do zniszczonego pierwostanu, przeżółkłe firanki i zgnilizna. Gdy tak wszystko przeobrażało się wokół mnie, zajrzałem w końcu do pudełka. Jego wnętrze wypełniło robactwo i odcięta ręka. Na środkowym palcu sygnet z strzałą. Znak rozpoznawczy Onigari.
...
Wentylowałem się cały spocony i przerażony po sesji jeszcze dobre kilka minut. Doktor Mishevko, podała mi szklankę wody.
-Jak uspokoisz oddech i napijesz się trochę wody, przejdziemy do opisu zdarzeń.-twardy, nieco oschły głos, przeszył mnie przez chwilę jak strzała. Z nią nie ma pierdolenia w tańcu. Nawet na łożu śmierci wyciągnie z Ciebie wszystko co trzeba. Empatią nie grzeszy.
Po ustabilizowaniu i uspokojeniu swojej osoby, spojrzałem jej prosto w oczy. Jako personel medyczny, okłamywała mnie wraz z innymi. Chciała uwierzyć, że zostanę tu do końca życia jako chory pacjent. Jednak póki co, muszę robić dobrą minę do złej gry. Inaczej nie wydostanę się.
-Już jestem gotowy.
Komentarze
Prześlij komentarz